Tacta, czyli przestrzenna walka o kropki. Recenzja
Tacta na zdjęciach prezentuje się jak nieco dziwna, przestrzenna mozaika kolorowych kart. Muszę przyznać, że widok ten zaintrygował mnie na tyle, że postanowiłem dowiedzieć się, jakiego typu rozgrywka się za nim kryje. I jak zwykle mam kilka przemyśleń, którymi podzielę się z Wami w swojej recenzji.
Spis treści
Informacje o grze Tacta
Trochę kart i… wystarczy.
Pudełko gry Tacta jest na tyle niewielkie, że z powodzeniem mieści się w kieszeni przeciętnych męskich spodni – sprawdzałem na sobie. Wewnątrz pudełka znajdziemy broszury instrukcji w 6 językach i 109 kart tworzących łącznie 6 talii w różnych kolorach. Jakość wydania jest solidna. Nie ma tu żadnych wodotrysków, ale również nie ma powodów do narzekania, zwłaszcza biorąc pod uwagę fakt, że jest to kompaktowa, niedroga karcianka.
Niespodziewanym plusem są tu uwagi autora zawarte w instrukcji, które zawierają krótką historię stworzenia gry Tacta. Całkiem zabawna ciekawostka.
Trójkąty i kwadraty
Przygotowanie do gry jest banalne i szybkie: daj każdemu graczowi przetasowaną talię 18 kart w wybranym kolorze, a na środku stołu połóż kartę startową. I można zaczynać. Ech, żeby te większe planszówki miały setup tak szybki, jak Tacta…
A zasady gry Tacta są właściwie niewiele bardziej skomplikowane od przygotowania rozgrywki. Trzymając w dłoni całą talię kart możemy oglądać zarówno wierzchnią kartę, jak i kartę ze spodu talii (rewers karty jest tu lustrzanym odbiciem awersu). W każdej turze wybieramy zatem jedną z dwóch kart i zagrywamy ją, dokładając w odpowiedni sposób do układu znajdującego się na stole.
Karty mają na brzegach kilka różnych kształtów, takich jak kwadrat, prostokąt, trójkąt. Dokładając karty do tych leżących na stole, musimy przykrywać wybrane fragmenty kart, żeby kształty na brzegach idealnie się pokrywały. Istotą gry jest układanie kart w taki sposób, żeby na koniec widoczna była jak największa liczba kropek na kartach w kolorze gracza. Po prostu: staraj się zakrywać kropki przeciwników i ochronić swoje.
Karciana przestrzeń między krawędziami stołu
Jak możecie się domyślić, Tacta to abstrakcyjna gra przestrzenna, w której układ kart szybko rozrasta się na stole. Układ ten przybiera z reguły nieprzewidywalne, abstrakcyjne kształty. Dokładanie do niego co turę swojej cegiełki i obserwowanie, jak się powiększa, jest doświadczeniem naprawdę przyjemnym i na swój sposób… relaksującym.
To jedna z tych lekkich gier, przy których możesz spokojnie porozmawiać z ludźmi przy stole popijając swój ulubiony napój (o ile oczywiście masz na tyle duży stół, że poza sporą liczbą rozłożonych kart znajdzie się na nim miejsce na napoje). Ale, żeby nie było: Tacta wymaga też trochę skupienia, ponieważ premiuje spostrzegawczość.
Rozgrywka w dużej mierze skupia się na wypatrywaniu jak najlepszych miejsc do umieszczenia jednej z dwóch swoich kart. A wypatrywania jest tym więcej, im więcej kart dołącza do wspólnego układu. Muszę przyznać, że znalezienie miejsca, które pozwala umieścić kartę z dużą liczbą kropek w kolorze gracza tak, aby inne części tej karty nie były dostępne dla innych graczy, daje bardzo miłe poczucie satysfakcji.
Nieco bardziej oczywistą rzeczą jest w Tacta zakrywanie kropek przeciwników. To czysta negatywna interakcja, która może spodobać się miłośnikom wrednych zagrań, ale jednocześnie jest to interakcja nieunikniona, pozbawiona dużego ciężaru emocjonalnego. Zagrywając kartę, która zakrywa sporo kropek przeciwnika (np. 3-4 kropki to już jest sporo), możesz spodziewać się, że podobny los czeka karty z twoimi kropkami, które w każdej chwili mogą zostać zasłonięte przez przeciwnika.
I tak ta Tacta (sic!) właśnie wygląda: tury są szybkie i bez większych przestojów (chyba, że ktoś przesadza z analizowaniem wszystkich możliwych pozycji kart), wypatrujemy, przymierzamy, zagrywamy i bez skrupułów zakrywamy, ale też czujemy drobne ukłucie w serduszku, gdy ktoś nasze kropki zakryje.
Na koniec czeka nas jeszcze dość uciążliwe liczenie punktów, czyli kropek porozrzucanych po stole. Jeśli wszyscy gracze w miarę sprawnie policzą swoje kropki w tym samym czasie, to jeszcze nie jest tak źle. Jednak aspekt liczenia punktów jest dla mnie i tak drobnym minusem gry. Przydałaby się tu jakaś aplikacja, która zrobiłaby to za graczy, ale domyślam się, że tytuł musiały mieć sporą popularność, żeby się doczekać takiego rozwiązania.
Po kilku partiach naszła mnie również refleksja, że Tacta nie ma w sobie jakiejś większej głębi. To wszystko, o czym pisałem powyżej odnośnie przebiegu rozgrywki naprawdę dobrze działa w praktyce, ale koniec końców miałem wrażenie, że często nie byłem w stanie zrobić jakiegoś “wyprzedzającego” ruchu. Gra sprowadzała się głównie do interakcji z przestrzennym układem kart, w którym można znaleźć jakieś optymalne ułożenie dla dokładanej karty, a czasem z góry wiadomo, że trzeba jakąś kartę poświęcić, żeby pchnąć grę do przodu.
Zmierzam do tego, że zabrakło mi tu bardziej wielowymiarowych decyzji, jakiejś dodatkowej opcji, która spowodowałaby, że moje wybory w każdej turze byłyby… mniej oczywiste. Z drugiej jednak strony – o czym wspomniałem wcześniej – dzięki swojej prostocie Tacta jest dość luźnym tytułem, zapewniającym relaksującą rozgrywkę z pewną dozą skupienia i spostrzegawczości.
Czy Tacta jest tytułem regrywalnym? Zależy jak na to spojrzeć. Biorąc pod uwagę wspomniany wyżej brak większej głębi, gra po 5 partiach wydaje się nie oferować żadnych nowych doznań. A jednak… Dzięki temu, że w każdej rozgrywce mamy do czynienia z nieco innym, stale zmieniającym się układem kart na stole, powrót do rozgrywki po rozsądnej przerwie powinien nadal być satysfakcjonujący, ale raczej przy założeniu, że potraktujecie grę jako przerywnik (filler).
Dla uczciwości dodam jeszcze, że autor przewidział dodatkowe tryby, nieco zmieniające percepcję rozgrywki. Dlatego też regrywalność – jak na tak niewielką grę – należy ocenić mimo wszystko pozytywnie.
Więcej dobrego mogę natomiast powiedzieć o skalowalności tytułu. Tacta sprawdza się naprawdę dobrze przy różnej liczbie graczy. Oczywiście wydaje się, że im więcej ludzi, tym większy układ kart na stole, a tym samym większa liczba możliwości i interakcji. I tak jest w istocie, ale rozgrywka w mniejszym gronie, np. 2-3 graczy również ma swój urok. Jesteśmy wówczas w stanie bardziej kontrolować poczynania naszych rywali. Gra może wtedy stać się jeszcze bardziej wredna i bezpośrednia.
Można również grać w gronie szerszym niż 6 osób, dzieląc talie kart na dwóch współpracujących ze sobą graczy. Niestety nie testowałem tego wariantu, ale gdyby ktoś miał np. 12 chętnych graczy? Wydaje mi się to raczej mało prawdopodobne, ale Tacta daje opcję gry nawet w takim składzie.
- kompaktowe rozmiary
- prostota zasad
- możliwość gry w dość szerokim gronie
- przestrzenne układanie mozaiki kart ma w sobie coś przyciągającego i relaksującego
- dobra skalowalność
- w kategorii małych karcianek – zaskakująco oryginalna gra!
- spora interakcja – gra zachęca do zakrywania kart przeciwników i odbierania im w ten sposób punktów
- specyficzna regrywalność – po kilku partiach da się odczuć, że gra niczym nowym nas nie zaskoczy. Jednak sprawę ratują stale zmieniające się układy kart oraz dodatkowe warianty rozgrywki.
- gra wymaga odpowiedniej ilości miejsca – rozgrywka może być utrudniona lub wręcz niemożliwa na niewielkich stołach
- na dłuższą metę: brak głębi; chciałoby się czegoś więcej niż wyszukiwanie optymalnego miejsca do położenia karty
- nieco uciążliwe liczenie punktów na koniec rozgrywki
- gra jest podatna na niefortunne zburzenie układu kart np. poprzez ruch stołem, czy niekontrolowane ruchy graczy (mile widziane opanowane ruchy i stabilne podłoże).
- szukasz karcianki, która umożliwia rozgrywkę w dość szerokim gronie graczy
- lubisz gry polegające na budowaniu przestrzennych układów
- zależy Ci na niewielkich rozmiarach pudełka, które łatwo spakować i przenieść
- tematyka gry nie ma dla Ciebie żadnego znaczenia
- szukasz gry karcianej, która zajmuje niewiele miejsca na stole
- nie lubisz gier przestrzennych
- temat gry ma dla Ciebie duże znaczenie
Ocena:
Biorąc pod uwagę prostotę zasad, niewielki rozmiar pudełka, możliwość zabawy w dość szerokim gronie i fakt, że gier przestrzennych spełniających wszystkie ww. warunki raczej nie ma na rynku zbyt wiele, Tacta wydaje się być naprawdę interesującą propozycją. O ile nie będziecie oczekiwali od niej dużej głębi, gdyż tego – w mojej ocenie – grze trochę zabrakło. Tacta jest tytułem solidnym i przyjemnym w odbiorze, jednak w moim odczuciu nie ma tego czegoś, co wzniosłoby grę ponad przeciętność.
Dziękujemy wydawnictwu REBEL za przekazanie gry do recenzji.
Arkadiusz Deroszewski
Wesprzyj nas na Patronite i zdobądź planszówkowe nagrody.
- Tacta, czyli przestrzenna walka o kropki. Recenzja - 12 listopada 2026
- Menażeria przyrodniczych osobliwości. Niezwykłe stworzenia. Recenzja - 12 czerwca 2026
- Gildia Wielkich Odkrywców, czyli ekspansja i eksploracja w skali mikro. Recenzja - 8 marca 2026
